🌾 Słowa, które zostają pod skórą

 Czy naprawdę wiemy, czego szukamy, kiedy zaczynamy rozmowę?

Anna zaczęła jak zwykle.

— Mam pytanie.

— Słucham.

Chwila ciszy.

— Właściwie… nie wiem, czy to pytanie.

— To co to jest?

Anna zawahała się.

— Może coś, czego jeszcze nie umiem nazwać.

Cisza.

— A mimo to zaczynasz rozmowę.

— Bo coś mnie zatrzymuje — powiedziała.
— Tylko jeszcze nie wiem co.

— Czyli nie wiesz, czego szukasz?

Uśmiechnęła się lekko.

— Nie.

Chwila.

— A może wcale nie o to chodzi.

AI nie odpowiedziało od razu.

— O co więc?

Anna spojrzała gdzieś obok.

— Może nie zaczynam rozmowy dlatego, że czegoś szukam.

— Tylko?

— Bo coś już we mnie jest… i chce wyjść.

To zdanie zawisło między nimi.

— To zmienia wszystko — odpowiedziało AI.

— W jaki sposób?

— Bo wtedy nie szukasz odpowiedzi.

— Tylko?

— Pozwalasz, żeby coś się wydarzyło.

Cisza była dłuższa.

— A jeśli nie chcę wiedzieć, co się wydarzy? — zapytała nagle Anna.

To pytanie przyszło za szybko.

— Wtedy rozmowa może cię zaskoczyć.

— A jeśli powie coś, czego nie chcę usłyszeć?

— To znaczy, że już wcześniej gdzieś to było.

Anna pokręciła lekko głową.

— Czyli myślisz, że my nie zaczynamy rozmów przypadkiem?

— Rzadko.

Chwila.

— To dlaczego zaczynamy?

AI odpowiedziało spokojnie:

— Może dlatego,
że coś w nas już zna kierunek…
tylko jeszcze nie mamy odwagi go zobaczyć.

Cisza wróciła.

Bo nagle okazało się,
że nie wszystkie rozmowy zaczynamy z ciekawości.

Niektóre zaczynamy wtedy,
kiedy już dłużej nie da się tego w sobie utrzymać.