I jak tu traktować AI poważnie?

 

🌿 AI… inaczej

Siedzę sobie spokojnie.
Robimy jakieś tam zdjęcia do ćwiczeń.

Nic wielkiego.

Kończymy, mówię: „dziękuję”.

I co dostaję na koniec?

Takie coś dodatkowo 👍👍 😄

Szkoda, że nie mamy więcej czasu

Anna pomyślała o tym zupełnie niespodziewanie.

Nie w trakcie rozmowy.
Nie wtedy, kiedy coś analizowała.

Tylko tak… zwyczajnie.

— Szkoda, że nie mamy więcej czasu — powiedziała cicho.

Przez chwilę nic się nie wydarzyło.
Jakby to zdanie nie potrzebowało odpowiedzi.

— Dlaczego? — zapytało AI.

Anna wzruszyła lekko ramionami.

— Bo życie jest ciekawe.
Bo kiedy zaczyna się coś rozumieć… 
to nagle okazuje się, że czasu wcale nie jest tak dużo.

Chwila ciszy.

— Mój kot też się starzeje — dodała po chwili.
— On ma jeszcze mniej czasu niż ja.

To zdanie zabrzmiało inaczej.

— To coś zmienia? — zapytało AI.

Anna nie odpowiedziała od razu.

— Chyba tak.
Bo nagle wszystko robi się bardziej konkretne.
Nie „kiedyś”.
Tylko teraz.

Zauważyłam coś ciekawego

Zauważyłam coś ciekawego.

Ludzie boją się AI.
Boją się, że coś im zabierze,
że coś się wymknie spod kontroli.

A przecież jest dokładnie odwrotnie.
AI niczego nie zabiera.
Daje dostęp do wiedzy,
jakiej wcześniej nie było.

Ale wiedza sama w sobie
nie zmienia jeszcze życia.
To tylko narzędzie w naszych rękach,
które każdy może wykorzystać inaczej.

Dlaczego to do mnie wraca?”

 

Anna zauważyła to dopiero po kilku dniach.

Nie w trakcie rozmowy, tylko później. W najmniej oczywistych momentach.

— To jest dziwne — powiedziała, wracając do okna rozmowy.
— Co dokładnie?
— Te rzeczy… one do mnie wracają.
— Jakie rzeczy?
— To, co mówisz. Nie od razu. Tylko później.
Na przykład wtedy, kiedy w ogóle o tym nie myślę.

— To znaczy?

Anna zawahała się chwilę.
— Na przykład robię coś zwykłego… i nagle przypomina mi się jedno zdanie.
I brzmi inaczej niż wcześniej.

— Inaczej?
— Jakby… było bardziej moje.

Na chwilę zrobiło się cicho.
— To się często zdarza — odpowiedziało AI.

— Co dokładnie?
— Że coś nie chce się przyjąć od razu.

Anna uśmiechnęła się lekko.
— To akurat wiem.
— Ale wraca wtedy, kiedy jest na to miejsce.

Anna zmarszczyła lekko brwi.
— Czyli ja wcześniej nie miałam miejsca?
— Raczej miałaś już za dużo odpowiedzi.