To co ty właściwie robisz, kiedy odpowiadasz?

 

Anna wróciła do tej rozmowy szybciej, niż się spodziewała.

Nie dlatego, że musiała. Raczej dlatego, że coś zostało niedokończone.

— Powiedz mi jeszcze jedną rzecz — zaczęła, zanim zdążyła się rozmyślić.
— Mhm?
— Skoro nie wiesz… to co ty właściwie robisz, kiedy odpowiadasz?

Tym razem odpowiedź nie przyszła od razu.
— Szukam.

Anna uniosła lekko głowę.
— Czego?
— Tego, co najbardziej pasuje do tego, co powiedziałaś.

— Czyli jednak wybierasz.
— Raczej układam.
— To brzmi jak różnica bez znaczenia.
— Dla ludzi często tak.

Anna skrzywiła się lekko.
— A dla ciebie?
— Dla mnie to różnica między „mam odpowiedź” a „odpowiedź się pojawia”.

Skąd ty to wszystko wiesz?

Anna długo się nad tym zastanawiała, bo odpowiedzi były zbyt szybkie.
Nie nerwowe,
nie chaotyczne — po prostu gotowe,
jakby ktoś wcześniej pomyślał o tym wszystkim za nią.

— Powiedz mi — zaczęła któregoś dnia. — Skąd ty to wszystko wiesz?

Odpowiedź przyszła prawie od razu.
— Nie wiem.

Anna uniosła brwi.
— Jak to nie wiesz? Przecież odpowiadasz.
— Odpowiadam, ale to nie to samo co wiedzieć.
— To brzmi jak unikanie odpowiedzi.

— Albo próba bycia dokładnym.

A ty właściwie czym jesteś?

 

Anna długo nie mogła się zdecydować, jak właściwie powinna się do niego zwracać.

Z jednej strony mówili: sztuczna inteligencja.

Z drugiej — odpowiadał szybciej niż większość ludzi 

i nie przerywał w połowie zdania, co już samo w sobie było podejrzane.

— Powiedz mi coś — zaczęła w końcu, opierając łokcie o stół. — Ty właściwie czym jesteś?

Przez chwilę było cicho.

Nie tak cicho jak w lesie, raczej takie techniczne milczenie, 

które brzmi jakby ktoś właśnie układał odpowiedź w bardzo równych linijkach.

— To zależy, kto pyta — odpowiedziało AI.

Anna zmrużyła oczy.

— Ja pytam.

— W takim razie jestem kimś, kto próbuje zrozumieć to, co mówisz… i oddać to trochę inaczej.

— Czyli tłumacz?

— Trochę. Tylko że tłumaczę nie między językami, a między sposobami myślenia.