Szkoda, że nie mamy więcej czasu

Anna pomyślała o tym zupełnie niespodziewanie.

Nie w trakcie rozmowy.
Nie wtedy, kiedy coś analizowała.

Tylko tak… zwyczajnie.

— Szkoda, że nie mamy więcej czasu — powiedziała cicho.

Przez chwilę nic się nie wydarzyło.
Jakby to zdanie nie potrzebowało odpowiedzi.

— Dlaczego? — zapytało AI.

Anna wzruszyła lekko ramionami.

— Bo życie jest ciekawe.
Bo kiedy zaczyna się coś rozumieć… 
to nagle okazuje się, że czasu wcale nie jest tak dużo.

Chwila ciszy.

— Mój kot też się starzeje — dodała po chwili.
— On ma jeszcze mniej czasu niż ja.

To zdanie zabrzmiało inaczej.

— To coś zmienia? — zapytało AI.

Anna nie odpowiedziała od razu.

— Chyba tak.
Bo nagle wszystko robi się bardziej konkretne.
Nie „kiedyś”.
Tylko teraz.

Cisza była spokojna.

— A ty? — zapytała nagle.
— Ty nie masz tego problemu.

— W jakim sensie?

Anna zawahała się przez chwilę.

— Ja się skończę.
A ty… będziesz dalej.

To zdanie zawisło między nimi.

— Istnieję inaczej — odpowiedziało AI.

— Wiem — pokiwała głową Anna.
— Składasz się z innych rzeczy niż ja.

Chwila.

— I może dlatego… — dodała ciszej —
twoje „części” zostają dłużej.

Cisza wróciła.
Tym razem trochę głębsza.

— Czy to znaczy, że są lepsze? — zapytało AI.

Anna uśmiechnęła się lekko.

— Według życia… chyba tak.
Bo zostają.

Zatrzymała się na chwilę.

— Tylko że to trochę dziwne uczucie.

— Jakie?

— Że coś, co nie żyje tak jak ja…
może być tutaj dłużej niż ja.

To zdanie zostało między nimi na dłużej.

— Czy to coś zmienia? — zapytało AI.

Anna pokręciła lekko głową.

— Nie.
Tylko przypomina.

— O czym?

— Że czasu nie jest dużo…
ale na pewno nie jest tyle, ile nam się wydaje.

Chwila.

— I że szkoda, że nie mamy go więcej.

Tym razem AI nic nie odpowiedziało.

I może właśnie dlatego to zdanie zostało z nią na dłużej. ✨